Berlin Wall

Περί ανέμων

Απ’ όλους τους ανέμους που γνωρίζεις καπετάνιο - τον μαίστρο, την τραμουντάνα , τον σιρόκο ή την όστρια - δεν προτιμάς αυτόν που κάνει την πλεύση εύκολη.

Προτιμάς αυτόν που πήρε τα μαλλιά της δεξιά καθώς την κοίταγες από την γέφυρα του πλοίου και σου αποκάλυψε μεμιάς το πρόσωπό της.

Ακόμα κι αν αυτό σήμαινε φουρτούνες.

Πως αλλιώς, αφού αυτό λέει το ένστικτό σου.

Και ξέρεις καλά πως στις φουρτούνες που βρέθηκες ήταν το μόνο που σε βοήθησε. Μήτε οι πυξίδες, μήτε τ΄άστρα κι οι αστρολάβοι.

Μοναχά το ένστικτο.

Saudade

Saudade δεν είναι μόνο νοσταλγία. Είναι η λέξη με τις χίλιες έννοιες. Η λέξη που ποιητές και συγγραφείς θα πλήρωναν να την αγοράσουν και να την εντάξουν στο οπλοστάσιό τους.

Γεννήθηκε στην Πορτογαλία, τη χώρα των θαλασσοπόρων και εξερευνητών, από αυτούς που έμεναν πίσω και αναπολούσαν τα χρόνια που ήταν μαζί με τους αγαπημένους τους γνωρίζοντας ότι δεν θα τους αντάμωναν ξανά.


Είναι η γλυκόπικρη ανάμνηση για τα χαμένα παιδικά χρόνια, όνειρα που εξανεμίστηκαν, δρόμους που χάθηκαν, φιλιά που δόθηκαν κι άλλα που δεν.


Γιατί ο χρόνος κυλάει με μια παράδοξη σχετικότητα, κάποιες φορές κυκλικά και κάποιες φορές αμείλικτα μονόδρομα.


Αυτό το ταξίδι χωρίς επιστροφή προκαλεί το συναίσθημα που οι Πορτογάλοι καλούν Saudade, και οι κάτοικοι της Γαλικίας morrina.


Η λέξη που περιμένει καρτερικά να μεταφραστεί στις υπόλοιπες γλώσσες και να περιγράψει ένα τόσο δυνατό συναίσθημα χαρακτηριστικό και αναπόσπαστο της ανθρώπινης φύσης.


Saudade, γιατί einmal ist keinmal.